Projectomschrijving

YO LA TENGO – Brussel, AB (20/05/2018)

De vierde AB-passage van een van de spannendste gitaarbands van het decennium was er eentje ter presentatie van There’s a riot going on, het jongste album van Yo La Tengo. De plaat ontstond uit spontane improvisatiesessies, dus benieuwd als we waren trokken we naar de Ancienne Belgique.

De set van Yo La Tengo bestond uit 2 delen met daartussen een korte pauze. Het eerste deel besloeg voornamelijk het zachte oevre van de band, het tweede deel zou er ruiger aan toe gaan.

Opener You Are Here werd voorafgegaan door een Pink Floydiaanse intro en zo werden de eerste laagjes gelegd voor een experimenteel klankentapijt dat een hele set lang zou standhouden. Yo La Tengo flirtte hier en daar met de ambient om even later dan weer Wilco-achtige indiefolk te brengen met bijvoorbeeld Madeline. Bij momenten klonk de band erg experimenteel en werd het publiek uitgedaagd om op alle kleine details te blijven letten (een kerkloksample hier, een piccolo daar) tussen al het dissonante door.
Een constante was de melancholische sfeer, de breekbare stem en de vaak fragiele melodie. Hoogtepunt was Big Day Coming, waar drumster Georgia Hubley de vocals verzorgde. Haar stem klonk erg zacht en teder en dat in combinatie met het klankentapijt waar manlief Ira Kaplan voortdurend aan werkte, zorgde voor een krop in de keel.

Na een korte pauze maakten we ons op voor het stevigere tweede luik. Verrassend genoeg opende de band met het zacht melancholische, zelfs balsemende Dream Dream Away. Pas met oudje Shaker gooide Yo La Tengo er de beuk in om al snel weer gas terug te nemen met For You Too, zowel op plaat als live een hoogtepunt door de heerlijke combinatie een vuile bassound en de shoegaze-achtige vocals van Kaplan.

Shades of Blue klonk vervolgens zwoeler (en beter) dan op het album, maar na een slappe versie van hitje Autumn Sweater, geraakte de band ons een beetje kwijt met een aantal impro-punk-90’s songs waarbij Ira Kaplan geen maat wist te houden. De Amerikaan ging helemaal loco in geschifte gitaarsolo’s van over het kwartier en dat mag, maar door een gebrek aan dynamiek en melodie verloor het publiek houvast en dus ook zijn aandacht.
Moet wel gezegd worden: de band kwam aardig op zijn pootjes terecht wanneer het trio de laatste 5 minuten plots Pavement-gewijs een eind weg rockte (mét melodie) en zo met een goed gevoel de coulissen indook.

De bisronde werd tenslotte een triomftocht voor Yo La Tengo. Kaplan griep terug naar zijn akoestische gitaar (hoera!) en mocht de podiumgeluidsman zelfs komen bassen. We kregen nummer dat ze deze tour nog niet hadden gespeeld en 2 geniale covers: eerst een noisy versie van Dreams van Fleetwood Mac en daarna een poeslief My Little Corner Of The World van Anita Bryant.

In het eerste deel blonk Yo La Tengo zo uit in finesse, variatie en subtiliteit en net daarin schoot de band in het tweede luik af en toe te kort. Maar doelpunten uit de eerste helft tellen ook en dus triomfeerde Yo La Tengo gisteren in de AB na een set met ingetogen pracht, zin voor experiment en eeuwige gitaarsolo’s.