Projectomschrijving

SUNFLOWER BEAN + ILA Antwerpen, Trix 10/04/2018

Julia Cumming. De meeste hebben wellicht de naam nog niet eerder gehoord. Maar voor wie de hippe pers wil geloven, naar verluidt staat het in de sterren geschreven dat deze blondine in een mum van tijd even bekend zal worden als pakweg Shirley Manson. In hun thuisstad New York lijkt dat aardig die kant op te gaan, maar in de Belgische havenstad moet de Amerikaanse band het alsnog met iets minder stellen. Wie gisteren de Trix verliet ging weliswaar met een blinkende glimlach huiswaarts, maar even zeer met twijfels. Zou Sunflower Bean ooit groot worden, of zijn we ze binnen een paar jaar alweer vergeten? Geluk heet die factor, het rad der fortuin van de indiescene. Talent hebben ze, net als de briljante Ila die de Trix Bar voor een 25-tal minuten mocht opwarmen.

Ila is het muzikale alter ego van Ilayda Cicek. Een jonge Limburgse die op het podium alleen maar twee gitaren bij zich heeft. Een elektrische en een akoestische, en het instrument waar menig artiesten stikjaloers op zou zijn: haar briljante stem. Meng de poppy sfeer van Selah Sue en de verbetenheid van Cat Power samen en je komt op Ila uit. Helemaal alleen, songs uit het diepste van het hart en de buik, van deze vrouw ga je nog veel horen. Het applaus in Antwerpen sprak voor zich…

Het contrast tussen de iewat verlegen Ila en de uitbundige Julia Cumming kon niet groter, je bent niet voor niets een fotomodel. Ook het imago van popster lijkt ideaal geschikt voor de Amerikaanse. Laarsjes waar Ziggy Stardust een moord zou voor begaan en nog een grappige frontvrouw op de koop toe.

Sunflower Bean heeft net een tweede plaat uit, Twentytwo In Blue. Logisch dus dat het merendeel van de set uit deze release was samengesteld, aangevuld met het beste uit het debuut Human Ceremony dat twee jaar geleden werd gelost en daarbovenop het mooie Harvest Moon (voor de barbaren, een cover van de ontroerende Neil Young-track).

Er zit duidelijk vaart in de band. Jacob Faber is een meer dan behoorlijke drummer die ons wil doen geloven dat pornomoustaches best cool zijn en de in het wit gehulde Nick Kivlen weet waar een gitaar voor dient. Poppy songs die soms net iets te veel met de oppervlakkigheid vechten, maar tegelijkertijd een band die zo overtuigend speelt dat je weet dat dit meer is dan een projectje van mensen die een band willen vormen omdat ze het gehad hebben met het ellendige kijkkastje. Niemand kan in de toekomst kijken, wij ook niet, maar Sunflower Bean zou het wel eens ver kunnen schoppen.

Copyright foto (Sunflower Bean) : Francesca Allen