Projectomschrijving

Rotterdam, De Baroeg Wavefest (07/04/2018)

De Baroeg. Een begrip in de Rotterdamse undergroundscene, zeker bij zij die hun muziekjes met een zwart tintje verkiezen. Met het bezoek van de Whispering Sons en de legendarische postpunkformatie And Also The Trees was een bezoek over de grens dan ook gauw gepland. Durft men in ons land wel aan eens klagen over een te magere belangstelling voor de wave- en postpunkscene dan heeft men daar in Nederland, te oordelen naar zaterdag, daar maar weinig last van.

Net voor Desperate Journalist aan zijn set begon, bemerkten we een aardig gevulde keet, en vooral de diversiteit in leeftijden deed ons glunderen. We weten niet of het hokje van de postpunk waar deze in geduwd wordt een godsgeschenk is of niet. We bedoelen maar dat het wel eens een rem zou kunnen zijn en dat is jammer voor één van Engelands meest originele bands. De iewat ongewone vocals van zangeres Jo Bevan zorgen ervoor dat Desperate Journalist bijna het kruispunt vormt waar de Cranberries en X-Mal Deutschland elkaar tegenkomen. Of we dat erg vinden? Absoluut niet!

Ieder land heeft wel zijn postpunkband die geschiedenis heeft geschreven, in het geval van Nederland was dat Mecano. Actief sinds 1977 en altijd het kindje van kunstschilder Dirk Polak geweest. De muziek van Mecano viel vooral op door de nogal expliciete teksten die een potpourri van dadaïsme en klassieke Franse en (vooral) Russische literatuur zijn. Geen brok die je door je keelgat zonder meermaals te slikken krijgt, maar wel één van de meest originele bands en naar verluidt heeft U2 er zelfs al eens naar geluisterd. Tegenwoordig is het Mecano Un-Ltd, je hebt dit al lang door, is gewoon Mecano met een nieuwe line-up. De rimpels zijn er, maar opvallend hoe tijdloos de muziek van Polak anno 2018 klinkt. En tja, dat is net geen veertig jaar geleden.

Whispering Sons. Wie de band volgt, weet dat onze favoriete postpunkers op heel wat bijval in het buitenland kunnen rekenen. Dat bleek ook zo in Rotterdam te zijn. Het worden spannende momenten voor de band. Zo werd onlangs in Poppunt aangekondigd dat het lang verwachte debuut er na de zomer aankomt. Veel nieuwe songs dus en in de set verwerkt. Opvallend is de maturiteit en de zelfzekerheid van de band. Wie hun destijds als een doorslagje van The Cure of (hoe kwamen ze erbij) The Sisters Of Mercy zagen, moet tandenknarsend kleur bekennen en toegeven dat de Whispering Sons een wel zeer eigen stem hebben ontwikkeld. Niet in het minst door de impact van Fenne Kuppens. Iedere optreden lijkt wel een scène uit The Exorcist waarin de kleine Megan haar demonen uitspuwt, maar zo hebben we het graag. Nog een paar maanden wachten en de plaat waar we al geruime tijd van dromen is een feit. En als bonus ook nog eens een band die je live van je sokken blaast. Tja, die Rock Rally-jury van twee jaar geleden wist waarom ze deze jonge wolven naar huis met een beker hebben gestuurd.

Bij ons weten heeft And Also The Trees nooit zo’n trofee gekregen, wel in 1981 de zegen van een zekere Robert Smith. Het leverde de band uit Worcestershire een tour op als voorprogramma van The Cure (wat toen niets voorstelde), maar de band werd nadien vooral een cultfenomeen in Duitsland en Frankrijk. In de Lage Landen was het een pak minder, niet dat we daar in De Baroeg iets van merkten. Misschien had het iets te maken met de kersverse compilatie Untangled waarbij het Nederlandse Gentlemen Recordings de band in onze contreien wat extra in de kijk er wil zetten. Nu ja, ofschoon de band meer dan veertig jaar zijn eigen stijfhoofdige koers (dreampopwave met een poëtische inslag) heeft aangehouden, hebben ze ook een stijl uitgevonden die meerdere generaties aanspreekt. Op een uurtje tijd kregen we een bloemlezing waar iedere fan zou voor willen tekenen. Toegegeven, we zouden nog talrijke andere songs kunnen bedenken die er ook bij mochten, maar hoe vat je vier decennia klasse in één uur speeltijd samen? Het enige wat rest is na afloop het hoofd schudden dat zo’n schoonheid niet meer bekendheid geniet, maar te laat is het nooit…

Copyright foto (Whispering Sons): Geert Braekers.