Projectomschrijving

Veertig jaar bestaat Public Image Limited ofwel het solo project van John Lydon. Want in de loop der jaren heeft niemand het echt lang volgehouden om met Lydon te spelen. De band werd opgericht door Lydon samen met bassist Jah Wobble, ex-Clash gitarist Keith Levene en drummer Jim Walker nadat John zijn punk boysband de Sex Pistols had opgeblazen. Anno 2018 is Johnny niet meer de anarchist die hij vroeger was, je ziet hem tegenwoordig zelfs in kookprogramma’s. De scherpte in zijn teksten is wat verdwenen, maar toch is hij niet te verlegen om af en toe een heilig huisje omver te trappen.

Muzikaal breekt PiL al jaren geen potten meer, slechte albums maken ze niet maar hoogvliegers zijn het ook niet. Gitarist Lu Edmonds (vroeger bij The Damned en The Mekons) schrijft sinds  album 9 uit 1989 mee aan de nummers en dat heeft de sound van de band toch wel wat veranderd. De albums die daarvoor uitkwamen Metal Box, The Flowers of Romance, This is What You Want… This Is What You Get en Album waren meer dan de moeite waard. We waren dus enorm benieuwd naar wat we mochten verwachten van deze jubileumtournee.

Het was even wennen aan de verschijning van Lydon: een voor hem alledaags kapsel en bril. De goeroe van weleer kent zijn teksten niet meer van buiten en dus stond hij de lyrics af te lezen uit een mapje, vandaar de bril. Opener Warrior zette de toon voor een avondje zware dub: de bassen stonden luider dan de andere instrumenten, de muren van de AB trilden. Lydon spuwde zijn teksten letterlijk en figuurlijk uit. Tussen de nummers door dronk hij rood spul dat hij blijkbaar niet te drinken vond en dus weer uitspuwde. De meeste nummers kregen lange zware logge uitvoeringen, behalve het spoken word/sfeernummer The Room I Am. Even konden onze oren tot rust komen.

Het publiek wachtte op de bekendere nummers. Bij Death Disco ontstond er zowaar een pogo feestje, helaas waren we toen al in de helft van de set. We kregen uit bijna elke PiL plaat wel wat te horen. Enkel That What Is Not en This Is PiL lieten ze links liggen. This Is Not A Love Song kreeg een knappe eigentijdse versie en Rise bleek toch nog steeds één van de betere nummers die Lydon ooit geschreven heeft. Als bis speelde PiL een stomende versie van Public Image, een dub versie van Open Up die John ooit met Leftfield opnam. Shoom was de afsluiter met een langgerekte fuck off door onze senior punker opgedragen aan het wereldkampioenschap voetbal. Met de woorden see you next year, same time verliet Lydon het podium.

Al bij al was dit geen slecht maar ook geen geweldig optreden. De strakke ritmesectie met drummer Bruce Smith (van de vroegere Pop Group en The Slits) en Scott Firth op bas waren de uitblinkers van de avond. Lu Edmonds zorgde verdienstelijk voor de muur van gitaar lawaai. De echte energie was echter ver te zoeken. Is dit het het bewijs dat Lydon zijn kwaadheid wat verloren is? Wie schreef nu weer de bekende woorden Anger is an energy…?

Foto: (c) PiL / Coverfoto: (c) Greenhouse Talent