Projectomschrijving

De Foo Fighters  zijn bezig aan hun Concrete & Gold World Tour en deden ook België aan. Hun liveperformances zijn fenomenaal en brengen hun publiek in extase. We waren benieuwd of dit deze keer ook zo zou zijn.

Toegekomen aan het Sportpaleis werden we direct omgeleid naar een ingang aan de andere kant van de Lotto Arena.  De Foo Fighters hadden serieuse veiligheidsmaatregelen gevraagd.  Gsm’s, sleutels,… in plastiekzakjes (en wij maar minderen met plastiek!) en metaaldetectors. Alles verliep heel vlot, dat was wat anders bij Arcade Fire een paar weken geleden.

Rustig wachtend op onze stoel zagen we plots Dave Grohl al roepend  en met zijn arm zwaaiend naar het publiek het podium opkomen. De rest van de band volgde enthousiast. Ze hadden er duidelijk zin in. Het publiek werd belicht en Dave vroeg: “Are you ready?” en dat waren we zeker.  Starten deden ze met Run en lopen dat deed Dave ook van de ene kant van het podium naar het andere.  Na All my life had hij het reeds warm. “It’s getting hot” Echt zweten deed hij na  Learn To Fly. Er volgde een lange versie van The Pretender. “We are here to play rock’n roll.” Ok, ze toonden hier echt hun kunnen, maar zo lang hoefde het ook niet. Zelf keek Dave goedkeurend naar het publiek.

Na nummers als The Sky Is A Neighborhood en Rope,  dat eindigde met een conversatie tussen het gitaarspel van Dave en het drumspel van Taylor, mocht Taylor zijn kunsten tonen aan het publiek.  Op enkele meters hoogte deed hij een indrukwekkende drumsolo.

Sunday Rain werd in het midden onderbroken. “It takes us an hour to say hello because we have too many songs…”  De old school fans moesten tonen aan de new school fans hoe je een Foo Fighters-concert beleefd.  Bleek ook dat ze reeds 18 jaar naar België komen. Eerst in kleine clubs maar dit publiek vinden ze leuker. Nooit gedacht dat ze ooit voor zo een groot publiek zouden spelen… Het typische ophemelen van de concertgangers. Nodig?

Het tempo ging weer de hoogte in met My Hero (vooral gezongen door het publiek), These Days en Walk.

En dan was het tijd voor de voorstelling van de groepsleden. Bij elk gebeurde dit met een cover: leadgitarist Chris Shiflett zong Under My Wheels (Alice Cooper), bassist Nate Mendel startte You’re The One That I Want (uit Grease), keyboardspeler Rami Jaffee speelde Imagine (John Lennon) dat werd gecombineerd met de tekst van Jump (Van Halen) en gitarist Pat Smear startte Blitzkrieg Bop (The Ramones) op. Dit alles bracht eventjes een breuk in het optreden. De power zwakte wat af. Maar dan wisselden Taylor en Dave van plaats. Taylor zong Under Pressure  van Queen en ze deden dit met verve.

Nadat iedereen terug op zijn eigen plaats stond/zat en na een verfrissingske van champagne vlogen ze er terug in met Monkey Wreng. Dave schreeuwde en de lasers belichtten het publiek.

En dan terug middenin het nummer een babbelpauze. Deze keer wordt er niemand op het podium geroepen om mee te spelen met de band, want niemand is beter dan Kiss Guy die meespeelde in Austin. Wheels en Breakout vlogen door de zaal.

Omdat er op hun nieuwste plaat veel verschillende harmonieën en vocals zijn, brachten ze een driekoppig vrouwelijk koor mee. Dirty Water werd ingezet, waarna ze hun optreden afsloten met een lange versie van The Best Of you.

 Na een kat-en muisspelletje met het publiek op het scherm vanuit de coulissen, kwamen ze terug om nog drie nummers in volle overgave te spelen nl. Times Like These, This Is A Call en Everlong.

“Old school fans thanks for coming back, new school fans nice to meet you”

Kushandjes werden gegooid naar alle kanten in de zaal, een groepsbuiging volgde en dat was het einde.

Conclusie: Het optreden van de Foo Fighters was goed, maar soms waren de onderbrekingen en de gitaar- en drumsolo’s te lang waardoor het tempo soms wegzakte. Gelukkig zijn de Foo Fighters steeds sterk genoeg om er terug snelheid en vuur in te steken.

Copyright foto: Getty Images