Projectomschrijving

Op 9 maart is hij er : Magnolia, het langverwachte debuut van de Belgische postmetal (of zo je wil postrock) band Mantis. De plaat wordt op vrijdag 9 maart in de Muziekodroom voorgesteld, samen met All We Expected. Enfin, reden om naar Hasselt te gaan en tevens een reden om tien vragen te stellen aan Filip Tyskens.

Welke rol speelt muziek in je leven?
Ik ben altijd bezig met muziek. Vanaf het moment waarop ik even niet hoef te communiceren met andere mensen gaat de hoofdtelefoon op. Er is zoveel goede muziek om te ontdekken, dus ik vind het zonde om mijn tijd te verliezen met stilte. Niks mis met stilte, maar na een tijdje heb je het wel gehoord.
Wat is de eerste plaat die je in je leven kocht. Niet liegen!
Iedere muzikant van mijn leeftijd die op deze vraag iets anders antwoordt dan Samson & Gert is een leugenaar. Pakweg tien jaar later, toen het allemaal wat serieuzer mocht, moet dat Pocket Revolution van dEUS geweest zijn. Hun andere platen had ik geript uit de lokale bib (sorry Tom Barman!), maar deze hadden ze niet.
Welke artiest of band heeft jou op het podium meest geïmponeerd?
Dit is een moeilijke. Er springen mij heel wat sterke optredens voor de geest, maar ik denk dat ik toch weer voor Jeff Tweedy moet gaan. Mijn kennissen zijn me intussen beu gehoord, maar die man blijft de beste muzikant die momenteel op deze planeet rondloopt. Of hij nu met Wilco de AB inpakt, of solo met een akoestische gitaar Het Depot stil krijgt, het is altijd prijs met hem.
Noem drie bands of artiesten van dit moment die we in het oog moeten houden.
Rolling Blackouts Coastal Fever: van deze band ben ik recent helemaal in de ban geraakt, en het was al een hele tijd geleden dat zoiets gebeurde. Zonnige janglepop uit Australië. Luister vooral naar French Press, dat op één basmotief drijft maar interessant wordt gehouden door drie gitaristen.
ADHD: gruwelijk ondergewaardeerde jazzgroep uit IJsland.
Wouter Dewit: in een ver verleden mijn leerkracht Engels, tegenwoordig vooral de man die het prachtige Still maakte. Speelt ook mee op de eerste Mantis-plaat.
Welke platenhoes vind jij de meest iconische?
Er zijn er zoveel, maar persoonlijk moet dat wel de hoes van Yankee Hotel Foxtrot van Wilco, mijn favoriete plaat aller tijden, zijn. Toen ik voor de eerste keer uit de metro in Chicago kwam stonden de twee torens van Marina City recht voor mij, en dat deed iets met mij. Op zichzelf zijn het redelijk gewone gebouwen, maar de auto’s die op de onderste verdiepingen geparkeerd staan zie je niet op de hoes. Ik vind het overigens een mooi toeval dat er op de hoes van The Lonesome Crowded West van Modest Mouse, een andere favoriet van mij, ook twee ronde gebouwen staan.
Wat is volgens jou de meest ondergewaardeerde plaat ooit in jouw ogen?
Where Wolves Wear Wolf Wear van Tomàn. Eén lange trip, ongelooflijk straf in elkaar gestoken. Dit zou een postrockklassieker moeten zijn.
Wat is volgens jou de meest overgewaardeerde plaat in je ogen?
For Emma, Forever Ago van Bon Iver. Ik ben mee met alles wat erna kwam, maar de lof voor dit stukje geneuzel is mij altijd ontgaan.
Welke plaat doet jou wenen?
Als de omstandigheden mee- (of in het geval van tranen meestal tegen-) zitten, kunnen vooral veel specifieke nummers mij over de rand duwen. Reservations van Wilco, Two van The Antlers, Misses van Girls in Hawaii, We Zijn Zo Jong van Gorki, Ada van The National… Ik blijf ook een soft spot behouden voor de onbeschaamd melancholische nummers van Eels. De laatste regels van ‘Things the grandchildren should know’ mogen op mijn graf staan.
Mocht jij voor 24 uur in de huid mogen kruipen van iemand anders, niet noodzakelijk een muzikant. Wie zou het zijn, en wat zou je dan doen?
De Amerikaanse regisseur Paul Thomas Anderson tijdens het draaien van zijn meesterwerk Magnolia. Gewoon om te weten hoe hij alle menselijke emoties in een film van slechts drie uur heeft kunnen proppen. En om te kunnen zeveren met Philip Seymour Hoffman, dat ook.
Noem eens het meest gênante moment uit je artiestenleven!
Jaren geleden speelde ik met een andere groep ergens in Nederland, uitgerekend op koninginnedag, en ik had er niet beter op gevonden dan tussen ieder nummer een mop te maken over de koningin. De eerste keer kon het publiek er nog mee lachen, maar na een tijdje werd het vooral ongemakkelijk. Nederlanders nemen hun royalty veel te serieus.