Projectomschrijving

ELECTRIC GUEST + LIGHHOUSING Brussel, AB (31/04/2017)

Licht versus duisternis, donkere pop versus feestgedruis, een betere omschrijving (ook al zeggen we het zelf) was niet denkbaar voor wat we in de AB zagen. Op de vooravond van het Feest van de Arbeid hadden de Antwerpenaars van Lighthousing noch kosten noch moeite gespaard, want overal het podium stonden er zwarte cylinders opgesteld waaruit witte rook kwam. Als je met woorden het sibilijnse geluid van Lighthousing moeilijk of nauwelijks kan omschrijven, dan doen deze visuals het maar. En als het dat niet doet, zie je op zijn minst wel een band aan het werk die het meent en vooral zeer professioneel bezig is, en die op korte tijd tamelijk imponerend is. Een rekensom maakt ons duidelijk dat de band amper drie jaar bezig is, en nu al zo goed is (en tja, al in de mooiste rocktempel van het land speelt).

Het is de stem van Matthijs Vanstaen die de muziek van broer Lennart Vanstaen, Stefanie Schaekers, Tomas Vink, Jolan Chen, Seydou De Vel en Michael-John Joosen leidt. Met zijn zeven dus, en muziek die vol detail zit zonder dat het te overdonderend wordt. Schipperend tussen de weemoed van Radiohead en het popgenie van The Blue Nile.

Vijf songs mochten de Antwerpenaren brengen. Veel te kort natuurlijk, en wat ons betreft stukken sterker dan de hoofdact Electric Guest, maar het applaus op het einde vertelde meer dan genoeg…

Lighthousing zie je gauw terug, en terwijl we toch met superlatieven aan het gooien zijn, de groep moet niet eens aan zijn formule sleutelen. De songs zijn perfect. Er zit melodie in, en ze hebben allen een opbouwend karakter die op het einde heerlijk explodeert. Het enige wat hun nog rest is nog wat naambekendheid verwerven, en met zo’n talent doe je dat met gemak. Te noteren als een band waar je nog veel van zal horen!

Tijd voor Electric Guest dan. Een band die eerder van het luie type is, want het was vijf jaar geleden dat ze nog iets van zich lieten horen. Vijf jaar lang aan de opvolger van je debuutplaat (Mondo in hun geval) sleutelen is best gevaarlijk, het publiek kan je immers wel eens vergeten. Blijkbaar geldt dit niet voor het electropopduo (op het podium met vier) uit Los Angeles, want tot de verbazing van zanger Asa Taccone was de AB-club helemaal uitverkocht. Ondanks een tour die ondertussen zijn tiende week ingaat, toont de frontman nog geen greintje vermoeidheid en zorgde ervoor dat we op het podium wat energie zagen.

De band begon met Waves, en eventjes hielden we ons hart vast, want dit was ons net iets te tam, en vooral te afgelikt. Gelukkig zorgden de gitaren in Bound To Lose voor het nodige soelaas, en hadden we meteen de ideale soundtrack voor deze heerlijke lentedag te pakken.

De band gaf een zelfzekere indruk, toch moest de set het vooral van de oude “hits” hebben. Zo kon het herkenningsapplaus bij This Head I Hold tellen, of kon je het upbeat tempo van Trouble Man meer dan heerlijk noemen!

Electric Guest is duidelijk een band die niet een kant weet te kiezen. De gitaartjes verraden dat de band nog steeds het hart van de indiefan wil, maar ze lonken tevens naar dat van de popfans en het zijn op zo’n momenten ( See The Light of Back For Me, of gewoon de meeste songs van hun tweede Plural) dat Electric Guest soms in slappe electropop verwatert.

Of ligt het aan ons, in ieder geval gingen de handen van de AB-bezoekers in de lucht en trokken wij (vooral na Lighthousing) tevreden naar huis!

DIDIER BECU

Lighthousing Facebook

Website