Projectomschrijving

Het gezellige dorpje Dranouter staat éénmaal per jaar in het middelpunt van de belangstelling in de wereld van de folk. ‘Folk’ staat al een paar jaar niet meer in de naam van het festival, maar de programmatie verraadt nog steeds de voorliefde voor volkse muziek allerhande. Geen million selling artists, maar degelijke bands met een goede livereputatie. Veel Belgen, maar ook wat internationale acts.

Veel podia… Kayam, Club, Palace, Voute, Kerk, Buskerpodium, een podium bij de Sint-Bernardus-tent én alsof dat nog niet voldoende is, is er ook nog straatanimatie. Het is niet gemakkelijk kiezen en kiezen is hier echt wel een beetje verliezen. Als je de ene act uitkijkt geraak je niet meer op tijd bij de andere. Sommige locaties hebben ook een beperking in het aantal personen, dus ook op tijd komen is belangrijk. De onderschatting van de populariteit van bepaalde groepen zoals bijvoorbeeld Portland zorgde ook voor stress aan de uitgang net zoals een plotse volksverhuizing van Kayam naar de Voute en Angèle. Maar de sfeer primeert op de muziek en daar is geen gebrek aan. Dranouter is eerder een dorpsfeest dan een festival. Veel mensen komen hier naar het festival en niet voor een specifieke groep. Overal zijn er dan ook gezellige hoekjes met foodtrucks die lekkere snacks aanbieden.

We kozen eerst voor een stukje Gepetto & The Whales, zij stonden al om vijf uur geprogrammeerd in de club. Net te vroeg omdat we nog onze bandjes en “bongs” (cashless bonnekes) moesten halen. De tent was druk gevuld met een zittend publiek en het was er gruwelijk warm. Het publiek was geslagen van de warmte of gewoon aan het schuilen in de schaduw, want reageerde amper. We waren uiteindelijk  net op tijd om Juno te kunnen horen. Dit is het nummer dat veel mogelijk maakte voor de band maar dat ze naar eigen zeggen ook na een tijdje waren “beu” gespeeld. Het was er niet aan te horen. Het beste moment van het eind van het optreden was toen ze aankondigden dat ze ook nog een paar nummers op het buskerpodium zouden spelen mét airco.

In de Voute pikten we Sophie Struijk mee. Sophie is een Nederlandse die de moedige keuze maakte om een succesvol, Engelstalig project “Stevie Ann” te stoppen. Ze doet het nu in het Nederlands en onder haar eigen naam. Ze ging voor de nieuwe plaat naar de VS en schreef tijdens een roadtrip alle dagen een nummer. Veel van haar teksten gaan dus over op weg zijn en thuiskomen. Het optreden werd zeer gesmaakt. De aanwezigen zullen beamen dat dit zeer aangename, Nederlandstalige Americana was.

Op het buskerpodium kwamen Gepetto & The Whales beter tot hun recht, ze speelden een beperkte set mét Juno en nummers van de nieuwe plaat. Dit werd door het handvol aanwezigen lekker gesmaakt. We vonden het ook erg plezant maar we konden niet te lang blijven want in Kayam was Angèle verwacht.

Angèle bewees nog maar eens hoe het komt dat ze superpopulair was nog voor grote promotoren van haar hadden gehoord. Mooi, muzikaal, goed van stem en opzwepend. Met haar muziek en energie slaagt ze erin een grote menigte beroeren. In een rood Adidas-pakje zag ze er ook fantastisch uit. Ze had een band bij die live een aantal muziekjes speelden, maar ook zonder band klonk het prima. Bij momenten stond ze helemaal alleen op het podium met haar drumcomputer, tikte een aantal knoppen in en begon te zingen en te dansen, het publiek was instant mee. Noem het pop, chanson of dance, de genrenaam is onbelangrijk. Wat zeker is is dat dat we haar ongetwijfeld nog vaak gaan terug zien op festivals. Geen enkele act op het hoofdpodium zou vandaag nog zoveel ambiance maken.

Op het buskerprodium was het vervolgens tijd voor Tuk Tuk Thailand. De naam is wat bizar maar de muziek is dat helemaal niet. Spijtig voor hen stonden ze geprogrammeerd tegenover Portland. De jeugd was naar Portland en het oudere publiek was op weg naar de kerk om een plaatsje te bemachtigen voor Willem Vermandere. Het resultaat was dat er weinig volk was maar dat lieten ze zich niet aan het hart komen. Pers was er wél: minstens drie fotografen, wij en zeker nog twee anderen die naarstig zaten te pennen. Hun muziek is een soort rock trip-hop en doet denken aan Sade, Portishead met een shoegaze sausje. De set bestond uit een paar eigen nummers en wat covers zoals That don’t impress me much van Shania Twain. De zangeres mag gerust wat zelfzekerder worden, want haar zang was best wel indrukwekkend.

Maar we konden niet helemaal tot het einde blijven want zoals gezegd stond de peetvader van de Vlaamse folk, Willem Vermandere, in De Kerk. Hij stond dit weekend niet minder dan drie keer geprogrammeerd dus wilden we er minstens één keer getuige van zijn. Ongetwijfeld kan hij ook op het grote podium geprogrammeerd worden, maar die kerk is echt wel gezellig. Ze zat uiteraard afgeladen vol, met vooral een ouder publiek. De sfeer van een kerk straalt voor iedereen toch nog een zekere sacraliteit uit. Een paar jongeren die wat teveel gedronken hadden en een smartlapfestival verwachtten werden met dwingende ogen naar de uitgang gebliksemd. Dit was een theatersfeertje en op het podium stond een oude vos vertellinkjes te doen, soms in liedjes vorm en soms als stand-up comedian. Alles natuurlijk is sappig “West-Vloms”. De liedjes gingen over dagelijkse dingen: een goed tas koffie, een gemengd huwelijk, Trump en Melania. De grapjes gingen over God die ontsnapt is uit het tabernakel omdat het deurtje was blijven openstaan en sindsdien moeilijk te vinden is. Willem was in zijn element en bracht goede deuntjes en gevatte teksten

Op een gelijkaardige manier bespeelt ook Brihang zijn publiek, met zang, rap en verhaaltjes. Hiphop uit Knokke, t’is niet waar we dat zouden gaan zoeken.”Brihang is ne poeet” hoorden we zeggen. Dat kunnen we alleen beamen. Hij praat de liedjes op een zeer onwapenende manier aan mekaar, iets tussen stand-up en hip hop. In het publiek een grote groep die zijn teksten mét bindteksten integraal uit het hoofd leken te kennen. De sfeer was opperbest.

Afsluiter was Jake Bugg, na de debuutplaat in 2012 gehypet en vergeleken met Bob Dylan en Donovan. Zijn hitje Lightning Bolt kennen we nog allemaal. Maar sindsdien werd het wat stil.  Er kwam nog een tweede, derde en vorig jaar ook een vierde cd, maar die waren allemaal wat minder. Spijtig genoeg was dat ook vrijdag het geval. Jake zong solo met akoestische gitaar zijn liedjes maar er viel weinig te beleven. De achterste rijen bestonden uit een slapend en keuvelend publiek. Vooraan stond het publiek een aantal rijen dik maar het publiek droop snel af toen die bekende nummers op zich lieten wachten.

Foto’s: (c) Jan Van Hecke

Uitgelichte foto: (c) Dranouter