Projectomschrijving

DICK STUSSO – In Heaven (Hardly Art)

Nog nooit van Dick Stusso gehoord? Vreemde vogels raken dan ook niet al te vlug opgemerkt, zeker niet als je jezelf als een loser omschrijft.

Je zou kunnen zeggen dat Nic Russo (zo heet hij, en we kunnen er ook niet aan doen dat dit als een sinister personage uit Good Fellas klinkt) zijn muzikale carrière als een grap ziet. Dit is wel deels zo, luister gewoon naar het hilarische The Bullshit Century Pt.1 dat ergens het midden houdt tussen een straalbezopen kerel die denkt Frank Sinatra te zijn en een miskend genie die zichzelf in zijn dromen als de opvolger van Engelbert Humperdinck ziet. Een lo-fi crooner, het is een term die we nog niet eerder hebben gebruikt.

Deels koddig, maar vooral sarcastisch. Maar dan hoor je nadien Up The Stream die je alle sterren laat zien. Een song over proberen om niet te verzuipen in deze maatschappij, ook al hoor je dat de protagonist de zeebodem heeft bereikt.

En net op het moment dat je denkt dat die engerd met zijn zeis achter je staat, weerklinkt het heerlijke Modern Music. Een staaltje sterk doorgedreven zelfzucht, dat wel. Bowie is nooit ver weg, genialiteit ook niet. Juist, Bowie en genie zijn synoniemen, maar toch… Alles moet kunnen, zelfs een song van één minuut dat nergens op slaat (Addenum).

De zoon van Marc Russo (de saksofonist van de Doobie Brothers indien je het wil weten) heeft duidelijk een paar vijzen los (of dat wil hij ons toch doen geloven), maar er zit heel wat vernuft in het baasje.

De overbodige kantjes dien je er maar af te schrapen. Alles durven… Zo is The Big Car Commercial Payout bijna een disco-anthem van een dronkaard die net de straatstenen niet ziet. Een hoogst eigenaardige cd die wordt afgesloten met In Heaven. Alle liedjes over de hemel doen ons tranen in de ogen krijgen (vraag maar aan de Talking Heads), maar dit is buitengewoon straf (en eenvoudig).

De soundtrack van het alledaagse leven die door geen kat zal gekocht worden. It’s a cruel, cruel world…