Projectomschrijving

Deap Valley  is een band met indrukwekkende madammen: Lindsay Troy op zang en gitaar en Julie Edwards op drums en zang. Het duo staat voor snoeiharde gitaar en drum zowel op plaat als live. Live geen wall of sound, maar heerlijke rock ’n roll in de stijl van Jimi  Hendrix en Led Zeppelin.

In 2011 brachten ze hun debuut uit op Virgin en speelden ze op grote podia zoals Reading en Pukkelpop. Maar ze wilden hun eigen ding kunnen doen. Gonna Make My Own Money zongen ze op Sistrionix en zo geschiedde. In 2016 brachten ze Femejism in eigen beheer uit. Koppig zijn en zelf de weg willen bepalen. Respect.

Het voordeel is dat je de dames nu in kleine clubs kan zien. De plaats van de afspraak was de Café De Zwerver in Leffinge, een klein maar supersympathiek zaaltje.

De Zwerver was gezellig volgelopen toen Lindsay en Julie het podium betraden. Lindsay in gele jumpsuit en op blote voeten. Julie met een salopet-short en bottines. De wijntjes werden in veiligheid gebracht en terwijl Lindsay de gitaar omgordde en haar gitaarpedalen in de juiste combinaties zette, controleerde Julie of het drumstel correct was opgesteld op basis van de instructies die op het tapijt waren aangebracht.

Het eerste nummer was BICH volgens het lijstje dat op de grond geplakt was met een stevige ducktape. Geen schrijffout het nummer heet voluit Baby I Call Hell en is als een visitekaartje van het vette gitaarspel dat Lindsay brengt. Zodra ze begint te zingen weet iedereen gelijk waar die vergelijkingen met Led Zeppelin vandaan komen. Lindsay en Julie smijten zich direct volledig.

Daarna was er wat tijd nodig om de gitaar opnieuw goed te regelen dus is er ook wat plaats voor een babbeltje. Lindsay weet dat de Rode Duivels gisteren een match speelden en wenst ons proficiat. Maar er is belangrijker nieuws. Er zijn nieuwe nummers gemaakt, het eerste is Bring It On en zal binnenkort overal beschikbaar zijn. Het tweede nieuwe nummer is Get Gone. Beide nummers werden ook gespeeld. Die nieuwe nummers bouwen verder op Femejism,maar klinken nog rauwer.

LBBQ of Little Beauty Queen is de volgende anthem. Het is een song die ons als met een teletijdsmachine terugstraalt naar de beginperiode van de grunge met Babes in Toyland. Geen rustpunten meer voor de luisteraars of onze oren. Lindsay roept de frustratie en de woede van zich af. Ondertussen sprint ze op de boxen en stapt ze, gitaar in de aanslag tot aan de rand van het podium zodat haar gitaar zo ongeveer tegen onze neus botst.  Ondertussen gaat Julie tekeer op haar drums. De zang is soms mooi samen, maar even vaak is het alsof ze elkaars zinnen afmaken.

De dames grasduinden doorheen het werk van de twee platen. We krijgen Gonna Make My Own Money, Bring it on, Julian, Lies, Walk Of Shame, Bad For My Body en natuurlijk EOTW of End Of The world, waarmee ze de set afsluiten.

In een korte bis krijgen we nog Get Under en Grunge Band. Het allerlaatste nummer van de avond is Royal Jelly waarbij Lindsay en Julie al hun kunstjes uit de kast halen: galmende gitaren, tempowisselingen, fluiten, schreeuwen en zingen.

Niet dat we bewijs nodig hadden maar Deap Valley toont nog maar eens dat vrouwen ook veel volume kunnen produceren en dat garagerock springlevend is.

 

Foto:Shane Lopes/Nick-Bennett