Projectomschrijving

Ondanks het feit dat de Londenaars van Deaf Havana dit jaar een plek op de affiche van Pukkelpop hebben blijven ze hier toch nog ruim onder de radar rondhangen. In thuisland Groot-Brittannië is dat wel eventjes anders. Zo kun je de opmerkelijke hoes van hun vijfde album (deze Rituals dus) in zo wat ieder metrostation zien, dit maar om te zeggen dat ze daar een act zijn die je in grote zalen kan zien en geknipt radiovoer zijn voor de modale rond kuierende Qxford Street-shopper.

Hun eerste platen droegen nog een lichte postpunkstempel of ze werden al eens met de Kings Of Leon vergeleken, maar op Rituals kiezen de Britten voluit voor het op dit moment razend populaire R’nB-indiegeluid. Een genre dat sowieso perfect past bij de stem van zanger  James Veck-Gilodi, één die (laten we daar maar eerlijk in zijn) je vlinders in de buik bezorgd van verliefdheid of je gewoon de drang opzadelt om een kotsemmer in je buurt te hebben.  Een simpele klik op het YouTube-filmpje zal uitmaken in welk kamp je belandt.

Wie verder blijft luisteren wordt zo’n 40 minuten doodgeknuffeld met een resem songs die zeker bij het mainstreampubliek in de smaak zullen vallen. (Te) gladgestreken swingende songs waarin je allerlei commerciële zetjes mag verwachten, zelfs af en toe een gospelkoor om op te fleuren kan bij deze Britten.

Deaf Havana past zonder meer perfect in het veel te enge kader die de Britse rockpers heeft opgebouwd om kant-en-klare indiepopbandjes in de strot van gewillige muziekfans te duwen. Zelf raken we bij het beluisteren van deze plaat niet verder dan “’t is vakkundig gedaan”, maar Rituals is vooral een plaat met net iets te weinig ballen…