Projectomschrijving

The Gap, zo heet de nieuwe cd van Struggler. Een slag in je gezicht met de allerluidste gitaren, of hoe postrock noiserock werd. Struggler staat op 24 juni samen met Ground Nero in de B52, en in de Kinky Star op 9 juli. We hadden een gesprek met de Limburgse legende. 

De band is ondertussen een eeuwigheid bezig, maar vandaag zijn jullie er opnieuw met een gloednieuwe plaat. Vanwaar die drang?
Dat is wat de tijd doet, schakelen tussen ups en downs en de leegte opvullen. Zo is bij Struggler de ogenschijnlijke stilstand geen achteruitgang maar eerder de stilte voor de storm. Er komt altijd dat dwingende moment om dat gat op te vullen vandaar The Gap.

Struggler werd steeds in één adem genoemd met De Brassers of Siglo XX, maar door één of andere reden bleven jullie in de underground hangen en raakten jullie daar niet buiten. Hoe komt dit en heb je daar spijt van?
Het doet zich voor dat iedere Struggler-release zich onderwerpt aan verandering. Nadeel hiervan is dat we niet voldoen aan een verwachtingspatroon waardoor we automatisch uit het marktconforme vallen.Dat stelt ons in staat om te blijven rijpen en te veranderen binnen onze eigen marge. Het vrijwaart ons van het fruitige principe “vroeg rijp, vroeg rot”. Nee, ik heb geen spijt.

Over de jaren 80… Struggler wordt wel vaak aangehaald als een new wave-band (what’s in a name), maar ik hoor vooral geluiden van The Fall of Husker Dü, of als het hedendaagser moet: Falling Man. Kan je je daarin vinden?
Een vergelijking is altijd moeilijk, het stigmatiseerd en werkt in zekere zin verarmend.
The Fall: methodisch ja.
Husker Dü: in mindere mate.
Falling Man dan weer wel.
Zelf zou ik graag stellen tussen Leonard Cohen en Killing Joke, dat geeft een spanwijdte waar geen limiet op zit.

Is het niet steeds moeilijk om afgeschilderd te worden als “een bandje uit de jaren 80″…ik bedoel Struggler is zo veel meer dan dat!
Het lijkt erop of men dat nodig heeft dat hokjesprofiel. Met het verschijnen van The Gap blijkt uit de reacties dat men goeddunkend meegaat in de wall of sound en soundscapes die we nu neerzetten.

Jullie nieuwe cd The Gap, ik veronderstel dat dit een pure DIY-onderneming was, niet? Hadden jullie steun van Viktara Records en hoe kwamen jullie op dat label terecht?
Inderdaad, zoals alle platen uit het verleden is ook The Gap een DIY-project. We hebben de productie uitgewerkt met J.P. en Jens, beide hebben schitterend werk geleverd. Vitarka Records is geboren uit deze samenwerking, een DuBel (Duits/Belgisch) verbond.

Ik hoor vooral een band die er alles aan doet om zichzelf niet te herhalen, en jullie zijn daar triomfelijk in geslaagd!
Iedere gedachte over een nieuwe rif,hook of loop is gekoppeld aan een bepaald sfeerbeeld. Dat blijft dan het uitgangspunt waardoor we diverse identiteiten op coherente wijze kunnen verbinden. Tevens slagen we erin om dat op een aan Struggler gerelateerde wijze uit te voeren.

Toch niet bang dat je boze kritieken zal krijgen omdat jullie niet dat geluid van de beginplaten hebben herhaald?
Door onze manier van werken scheppen we ruimte en tolerantie in plaats van enggeestigheid waardoor die fear-factor buiten spel staat, zichzelf opheft.

Noiserock, zo zal ik Struggler maar omschrijven, is vaak het denkbeeldig muurtje om je heen bouwen met oorverdovende noisegeluiden. Is dat ook bij jullie een beetje zo?
Het was nodig, humane aspecten worden op geraffineerde wijze naar het nihilisme verwezen. We hadden geen keus, het moest een harde plaat worden.

Hoe zijn de reacties erop tot nu toe?
We krijgen enorm goede reacties op beide, inhoud en sound.

The Gap lijkt bijna opgenomen te zijn zonder veel studio-poespas, een bom recht in je gezicht. Klopt dit?
Deels wel ja, we hebben goed nagedacht over de opnameprocedure en inderdaad, in eerste instantie hebben we alles in een keer opgenomen om de sfeer die we op repetitie hebben te behouden. Achteraf hebben we partijen gedubbeld, vooral de zang en de gitaren met veel aandacht voor de mix.

Los van de noise, is het ook een protestplaat geworden. Het zijn gouden tijden voor muzikanten met een boodschap, niet?
Of je nu een boodschap hebt of niet je wordt compleet uitgedaagd door de verrechtsing in de hedendaagse politiek en blijkbaar is de massa hierin mee. Schande.

Denk je in alle eerlijkheid dat muziek een antwoord kan geven op alle ellende uit de wereld?
Zeker niet, ellende begint al in je straat, over het spoor, voorbij het kanaal, de vergeten provincie, het onbeduidend land. Muziek zal nooit de wereldmachten beinvloeden. Wat ik wel zie is dat het een vangnet is voor je kwetsbaarheid, het grote verlies, de aanzet naar volharding in je visie, een absorptieput voor alle ellende, maar ook de ontlading om niet te ontsporen, om alles op de rails te houden.

Het waren donkere tijden toen jullie begonnen, nu zijn ze nog donkerder! Het is bijna ironie!
Het lijkt zo ja, maar alles wordt sneller uitgelicht en in beeld gebracht. Kijken wij onze bronnen wel voldoende na? Fake of echt? Het is als een sequence, een amplitude, het komt en gaat, de copy past van macht en hebzucht.

Jullie staan in de Kinky Star in juni. Wat mogen we verwachten, en wat moeten we niet verwachten?
Kinky Star dat is in juli, in juni spelen we met Ground Nero in de B52.
Wel verwachten: Toewijding, passie en vuur.
Niet verwachten: Valse bescheidenheid.

Wat is het mooiste: de liefde of de muziek?
De liefde, daar zit muziek in.

Wat is je favoriete plaat aller tijden en waarom?
Ik heb dat niet  een favoriete plaat, maar ik zal er een noemen. Datapanik In The Year Zero van Pere Ubu. Heart of darkness en 30 seconds over Tokyo zijn zo aangrijpend, ze spelen buiten iedere vorm van concurrentiestrijd en het is daarmee dat ik een enorm verwantschap voel. Zo ook Final Solution die als afsluiter op de cd staat en een vaste plaats heeft in de live set.

Met wie zou je het niet erg vinden om 8 uur in een lift mee te zitten en wat zou je dan doen?
Met Fran, mijn vrouw, we zijn intensief bezig geweest met The Gap de laatste maanden zodat ik haar wat verwaarloosd heb, ze verdient beter, ik ga daar werk van maken.

Het laatste woord is aan jullie.
We zijn zeer tevreden met het behaalde resultaat en krijgen erg fijne reacties op de plaat. Zijn wij nu een happy-band? Oordeel zelf en kom ons live beoordelen. Poeha.

DIDIER BECU

Struggler Facebook