Projectomschrijving

Bij Luminous Dash hebben we een oog voor talent van eigen bodem. We hebben onlangs hun album een warm onthaal gegeven en op 30 september zullen we hen in Olen aan het werk zien, meteen ook een driedubbel excuus om hen even aan het woord te laten!

Allereerst: kunnen jullie zich een beetje voorstellen aan onze lezers: wie zijn jullie (individueel en wat zijn jullie achtergronden)?
Emmelie: Muziek is van jongs af aan altijd het belangrijkste deel van mijn leven geweest, en nu gelukkig nog steeds. Ik heb eigenlijk een jazz/lichte muziek richting gevolgd op school, maar metalmuziek is altijd mijn grote liefde geweest.
JP: Ik heb van alles gespeeld in diverse bands; rock, blues, metal, jazz, pop. Soms als gitarist, soms als keyboardspeler. Componeren, opnemen en mixen zijn aspecten die me even sterk aanspreken als het spelen zelf.
Johan: Ik had als gitarist een 10 tal jaar geleden een aantal optredens gedaan met een vorig groepje en dacht dat mijn hoogtepunt als muzikant ver achter me lag. Maar in 2014 begon het toch terug te kriebelen en toen ik Emmelie en de rest van de groep leerde kennen wist ik dat het beste nog moest komen.
Quincy: Ik ben pas laat begonnen met een instrument te bespelen, maar muziek was wel altijd al mijn passie. Ondertussen is dit mijn 3de groep. Ik heb Emmelie leren kennen in de eerste band en sindsdien hebben wij altijd samen gespeeld. Ondertussen heb ik mij ook meer verdiept in andere instrumenten en in het opnemen en mixen van nummers.
Ash: Als kind had ik altijd al een goed gevoel voor ritme, maar pas toen ik mijn grote idool Tonmi “Otus” Lillman live voor het eerst aan het werk zag, wist ik het zeker. Ik moest gewoon drummer worden! Later heb ik dan in verschillende bands gespeeld waaronder een metalcore-band en heb ik verschillende kleinschalige muzikale projecten gedaan. Naast Solitude Within doe ik af en toe wat sessiewerk.

Hoe is het allemaal begonnen voor jullie?
Wij kregen begin 2016 een platendeal met Mausoleum Records aangeboden, waar we enthousiast op ingingen. Het overlijden van Alfie Falckenbach, de stichter van Mausoleum Records, gooide echter roet in het eten. We hebben dan besloten om in eigen beheer een full album uit te brengen. Het feit dat er bij aanvang iemand in ons geloofde is wel een stimulans geweest voor ons om hiermee door te gaan.

Wat zijn jullie invloeden?
JP: Ik heb geen rechtstreekse invloeden. Indirect word je beïnvloed door alles wat je hoort. Bij het maken van songs vermijd ik om naar gelijkaardige bands te luisteren voor inspiratie, ik haal dit liever uit totaal andere dingen.
Emmelie: Van ervaringen, dingen die rondom mij gebeuren, uit verhalen/films/mythen…

Vanwaar de naam Solitude Within?
Na wat brainstormen had Quincy deze naam voorgesteld, geïnspireerd op een song van de band Evergrey. De naam staat voor ons ook voor de eenzaamheid die je soms kan ervaren, zelfs al ben je omringd door andere mensen.

Hebben we het juist als we zeggen dat melancholie en droevige verhalen de rode loper is doorheen de plaat of zit het toch lichtjes anders?
Emmelie: Dat is correct.
JP: Het duistere mag voor mij steeds aanwezig zijn, zonder te overheersen. Voor mij geen  happy zomermuziekjes.

Vanwaar de keuze voor de klassieke klanken en de symphonic metal?
Onze zangeres, Emmelie, houdt enorm van filmmuziek en luistert daar ook regelmatig naar. Het combineert fantastisch mooi met het stevige geluid van de gitaren en het vormt een mooi muzikaal verhaal. Het symfonische aspect biedt daarbij een extra dimensie om alles tot een mooi geheel te laten komen. Je kan het een beetje als een driehoek beschouwen: Op de ene hoek de stem van Emmelie, op de andere hoek de gitaren, bas en drums en op de derde hoek het symfonisch gedeelte. Die 3 dingen houden elkaar in evenwicht en zijn ook elkaars tegenpolen. Van zodra je 1 van die factoren aanpast, verdwijnt dat evenwicht.

Wat zou jullie onderscheiden van zovele andere bands?
Vooral de stem van onze zangeres maakt volgens ons het verschil. Een stem moet herkenbaar zijn en dus ook uniek. De stem van Emmelie is zacht maar smelt toch perfect samen met de soms hevige en vooral zeer dynamische muziek. Het creëert zo een eigen sound: Soms poppy, soms heavy. Verder zorgen we ook voor veel variatie in onze muziek. Er zit een doordachte opbouw in onze nummers. Soms heb je uptempo momenten, soms wat tragere stukken. Maar we proberen er steeds voor te zorgen dat de muziek boeiend blijft. Als je je ogen sluit en naar onze muziek luistert, zou dit beelden moeten oproepen.

Wat is het verhaal van Morrigan?
Morrigan is de godin van de oorlog en kan zich transformeren in een raaf. Ze is altijd aanwezig op slagvelden. De godin stelt een test op: als haar geliefde haar herkent in haar getransformeerde vorm, mag hij blijven leven.

Eternal Flame is geen cover van The Bangles, maar waarom juist dit als titel? Is het niet ietwat verwarrend?
Emmelie: Toen deze song tot stand kwam, was ik nog heel jong. Ik kende de hit niet en zonder nadenken titelde ik het Eternal Flame omdat dit door de lyrics mij het meest logische leek. De titel is dus een voortvloeiing uit de tekst. Wij zien hier trouwens ook geen problemen in want er bestaan al zoveel nummers met dezelfde titels.

Blame is één van onze favoriete nummers, waarover gaat het juist?
Emmelie: ik was echt kwaad toen ik deze tekst schreef, eigenlijk. Op dat moment werden we steeds gepusht te veranderen, in een ander hokje te gaan staan, de dingen waarin we geloofden opzij te zetten. Het nummer evolueerde vanuit een eigen nare ervaring naar een algemenere. Het kwetst me hoeveel mensen op anderen neerkijken omdat ze speciaal of anders zijn. Soms gaat dat zo ver dat iemand zich geïsoleerd, abnormaal en alleen voelt. De consequenties daarvan zijn vaak meer dan triest: uit het leven willen ontsnappen (Escaping life). Woorden en afgunstige blikken kunnen doden of de emmer mee helpen vullen; allen die daaraan meedoen treffen schuld. (You’re to blame).

Hoe zijn jullie tot de idee van de hoes gekomen?
JP heeft alle artwork gemaakt. De meeste mensen denken dat de voorzijde een foto van Emmelie is, maar dit is niet zo. Dit is puur computer graphics. Als je de hoes open plooit, valt op het eerste gezicht duidelijk het contrast op tussen de donkergroene, duistere binnenzijde en de lichtere, een beetje sprookjesachtige buitenzijde. Die contrasten vind je ook in de muziek terug.

Komt er nog een videoclip? Bijvoorbeeld met Fly?
We hopen van wel en zouden dit dus ook graag willen doen. Wij hebben zelfs al contacten hierrond gehad. Het enige probleem is dat voor een videoclip zoals wij die zouden willen, we al gauw aan een minimum van 7.000 € zouden zitten!

Hoe reageert de Belgische scène en media op jullie schijf?
We zijn pas sinds deze maand (augustus) met een promotor in zee gegaan. Dus de reacties zouden nog moeten komen. Tot nu toe zijn de meeste reviews positief. Geleidelijk aan komen ook de concerten op gang, wat wel een goed teken is. Wij hebben enkel het gevoel dat we nog de juiste mensen moeten tegenkomen. Wij kunnen helaas niet terugvallen op een rijke kring van contacten in dit wereldje. Ons plan is dus om zo veel mogelijk op te treden, zodat de mensen ons en de muziek leren kenen.

Wat vonden jullie zelf van onze review? Zijn er dingen die zijn opgevallen? Zijn er ergens misvattingen of andere interpretaties?
Wij vinden de review opvallend positief. Het is een review waar je als band alleen maar van kan dromen. Ons hoor je dus zeker niet klagen! Verder valt het ons ook duidelijk op dat de reviewer zich verdiept heeft in dit album en de band. Hij geeft zeer mooi weer waarvoor deze band staat en waar het allemaal om draait.

Met wie zouden jullie graag optreden en of samenwerken?
Wij zouden graag samen optreden met iedereen die al verder staan dan wij (zowel binnen als buiten hetzelfde genre) en waar we naartoe kunnen opkijken. We kunnen op die manier als band altijd bijleren en contacten leggen. Wij zouden het ook wel leuk vinden om ooit eens met een symfonisch orkest te kunnen samenwerken.

Van welke festivals dromen jullie zoal?
Zowat van alle (grote) festivals, alhoewel Tomorrowland voorlopig niet. Graspop, Wacken en Alcatraz behoren tot onze favorieten en lijken volgens ons de mooiste plekjes. Velen van ons gaan zelf naar die festivals. Het zou dus tof zijn om ooit eens op zo’n podium te mogen staan en alles eens van de andere kant te zien.

Wat zal de toekomst nog brengen?
We zijn hierin redelijk realistisch en hebben dus niet echt een idee van wat de toekomst ons zal brengen. Het deel dat we zelf kunnen beïnvloeden, daar proberen we aan te werken. We zullen steeds ons best blijven doen, niet opgeven en hard blijven werken, dat is gewoon een feit. De rest zien we dan gewoon wel. Hopelijk komen er nog veel optredens, nieuwe fans, nieuwe uitdagingen en veel plezier!

Is er nog iets wat jullie willen zeggen als afsluiter?
Bedankt voor de mooie review en dit interview. Ook zeker bedankt aan iedereen die ons steunt en die in ons gelooft. Jullie steun betekent enorm veel en motiveert ons om altijd nog dat extra tikkeltje meer te kunnen geven.

FILIP VAN MUYLEM

Facebook

Website