Projectomschrijving

Donder, Hel & Hagel staat dit jaar op Breaking Barriers, je ondertussen jaarlijkse punkafspraakje in Het Depot. Malcolm Nix had een gezellig onderonsje met zanger Hans en bassist Anton.

We zullen maar meteen met de deur in huis vallen. Jullie maken alle drie al zeer lang muziek, maar dit is natuurlijk wel een nieuwe band. Kunnen jullie eens een overzicht geven van alle bands waarin jullie actief zijn of zijn geweest?
Hans: Ik speel ook in Ulrikes Dream, die dit jaar trouwens 20 jaar bestaan en net een nieuwe plaat, Anarchie in Leuven uit hebben. Ik speelde samen met Anton in een heel ver verleden in Het Preekgestoelte. We hebben samen Ulrikes Dream opgericht, Anton heeft die band verlaten in 2005. In een iets minder ver verleden toerden we samen met The Usual Suspects Europa rond. Na de split hebben we een jaar met Dead Church gespeeld. Anton speelde ook nog in Mort Subite, Detritus, Donderhond, Cop on Fire en Pa3. Anton heeft ooit een weekendje op drum ingevallen bij de Engelse skapunkdubband Inner Terrestrials.
Bart speelde in Aegrimonia en speelt nu ook bij Dead Man’s Hill en bij De Kinderen van Moeder Aarde.
En dan ben ik ongetwijfeld nog wel wat projecten vergeten, of bands die de beginfase niet overleefden en nooit opgetreden hebben.

Als ik al die curricula zie, klinken jullie wel als een bende workaholics. Is dat wel compatibel met de boodschap in veel van jullie teksten? Jullie lijken me toch niet de grote verdedigers van het klassieke arbeidsethos.
Hans: Muziek maken voelt niet aan als werken. Het is gewoon wie ik ben. En we hebben in de band geen baas die ons tot dingen verplicht, altijd mooi meegenomen. Het thema dat in al onze projecten terugkomt, is het creëren van een maatschappij zonder hiërarchie die in harmonie met zichzelf en de natuur leeft. Daar werken we met plezier aan.

Het is natuurlijk een trio, maar waar komt die groepsnaam nu eigenlijk vandaan? Het is zo een van die namen die niet meteen in een genre of stijl passen.
Hans: Na lang brainstormen en na heel lang zoeken, zijn we uitgekomen bij de online scheldcatalogus van kapitein Haddock. En iemand die scheldwoorden als anarchist en vegetariër de wereld in brult kan op onze aandacht rekenen. Donder, Hel & Hagel sprong er uit en heeft het na een aantal stemrondes gehaald van de andere genomineerde namen.

Het is mogelijk dat mensen gewoon op jullie concerten afkomen vanwege jullie activiteiten in bands als The Usual Suspects of Ulrikes Dream. In welke mate zullen die mensen een schok krijgen als ze Donder, Hel & Hagel horen?
Hans: Ze gaan zo geschokt zijn, dat ze nooit meer kunnen meedraaien in de perverse neoliberale NVA-maatschappij. Ze gaan zich door de schok genoodzaakt voelen het systeem van onderuit ten val te brengen en ze gaan zich verplicht voelen met veel plezier na te trappen naar al die zakkenvullende politici als deze eindelijk van hun troon gevallen zijn. Dus al bij al zal de schok nog wel meevallen. We kunnen het alleszins iedereen ten zeerste aanbevelen.

De elektronische beats en 80s-gitaren staan veraf van de harde punksound van veel van jullie andere bands. Wat heeft jullie er eigenlijk toe aangezet om plots een nieuwe muzikale koers te verkennen? Was het een zatte ingeving aan de toog of is dit een plan dat al jaren op het juiste moment wachtte?
Hans: Als je naar al onze projecten kijkt, dan merk je dat die allemaal muzikaal ver uit elkaar liggen, en dat ze allemaal een crossover van verschillende genres zijn. Ik denk dat geen van ons in twee bands met dezelfde stijl gespeeld heeft. Na Dead Church, een cover/tribute band, hebben we met die bezetting geprobeerd om iets nieuw te beginnen. Toen bleek dat de meningsverschillen over de stijl te ver uiteen lagen, ben ik op mijn eentje beginnen muziek schrijven. Zo is het grootste deel van onze nummers in die periode geschreven. Bart en Anton waren na een demo-luistersessie geïnteresseerd om er mee in te stappen. We hebben even overwogen om Anton te laten drummen, maar ik wou al jaren eens met de bassist Anton samen spelen. Dus de drumcomputer is gebleven, en Antons bas dondert nu wekelijks door mijn huis.

De teksten zijn Nederlandstalig. Dit is duidelijk een bewuste keuze. Mag ik veronderstellen dat jullie het niet erg vinden dat in het buitenland zo goed als niemand er iets van snapt?
Hans: Mijn Engels is niet poëtisch genoeg om goede teksten te schrijven en ik vind de kwaliteit van de tekst belangrijker dan de taal waarin hij geschreven is. Ik heb ooit voor The Usual Suspects de Nederlandstalige nummers van de eerste cd geschreven, en die bleven wel hangen bij ons publiek. Toen Kim uit Ulrikes Dream gestapt is, zijn Erik en ik aan een nieuwe plaat in het Nederlands beginnen schrijven en dat ging me wel af. Ik heb in het begin van het schrijfproces voor Donder, Hel en Hagel wel wat Engelse teksten proberen schrijven, maar ik vond veel sneller Nederlandse woorden en zinnen, dus ben ik vooral in het Nederlands beginnen schrijven. Omdat we Duits wel eighties vinden klinken, Derrick und die Schwarzwaldklinik, weet je wel, zit er ook af en toe een beetje Duits in. Met dank aan Stephan voor het verbeteren en vertalen, want Duits was het vak dat ik haatte op school, dus daar heb ik niet veel van opgestoken. Veel van de teksten gaan over het huidige politieke landschap in Vlaanderen en dan is het wel passend om dat in onze eigen taal te zingen.

De grote buitenlandse doorbraak is natuurlijk nog niet voor meteen, al was het maar omdat jullie zelfs nog geen plaat uit hebben, maar hoe erg is het eigenlijk voor bands die niet in het Engels zingen om buiten de landsgrenzen concerten vast te krijgen? In het commercieel circuit is dat zeker een probleem, maar hoe zit het in de undergroundscène?
Hans: Dat zal wel meevallen. De nieuwe UD-plaat is onder andere uitgebracht door twee Franse en ook nog een Duits label en die is dus volledig Nederlandstalig. En er was bijna geen interesse van Belgische labels. Taal is geen barrière voor een anarchist. Onbenullige ministers die normen en restricties opleggen aan kleine zaaltjes, dat is veel erger voor undergroundbands om optredens vast te krijgen dan de taal waarin ze zingen.
Anton: We overwegen live ook videoprojecties toe te voegen in de minder nabije toekomst. Dit zou de inhoud van de teksten moeten ondersteunen en duidelijk maken. Het zou een sfeer van solidariteit, verzet en DIY moeten oproepen, die sowieso internationaal wel gesmaakt wordt. Als je kijkt naar het fenomeen directe actie, dan is Vlaanderen een van de makste regio’s in Europa. Wat dat Vlaamsnationalistisch getoeter nog waardelozer maakt, we hebben hier niet teveel om over op te scheppen.

Nu we het er toch over hebben, zijn er eigenlijk plannen om iets op te nemen en uit te brengen? En, zo ja, is het dan de bedoeling met een label samen te werken of houden jullie alles in eigen beheer?
Hans: Wij werken altijd deels in eigen beheer en proberen een of meerdere labels te zoeken voor een co-release. Als er labels geïnteresseerd zijn mogen ze ons altijd contacteren. We hebben al meer demomateriaal klaar dan op een plaat kan, dus we hebben voldoende keuze uit nummers om een eerste plaat samen te stellen. De demo’s zijn volledig door mij ingespeeld en opgenomen op een tablet. Bart haalt veel betere klanken uit zijn synthesizers dan die op de demo’s en een echte basgitaar klinkt veel beter als een geprogrammeerde, dus we zijn nu alle nummers een voor een aan het leren samen spelen en klanken aan het zoeken. We gaan deze zomer een eerste clip opnemen en enkele nummers thuis met iedereen opnemen om onze klank op punt te stellen. Dan kunnen we beslissen of we een opnamestudio nodig hebben of dat onze eigen huizen goed genoeg klinken om gewoon alles gezellig thuis op te nemen. En dan kunnen we de plaat gaan opnemen. Ik hoop dat ze begin volgend jaar af kan zijn, dat zal wat van onze agenda’s afhangen. Nu gaan we eerst veel samen repeteren en op elkaar ingespeeld geraken voor de liveset. Het klinkt elke week beter.
Anton: Ik knik instemmend, en snuit nog eens mijn neus.

Zal deze nieuwe band eigenlijk een impact hebben op jullie betrokkenheid bij andere bands? Zullen die andere bands nu wat minder op jullie kunnen rekenen?
Hans: Ik denk niet dat dat een al te grote impact gaat hebben, tenzij we plots elk weekend geboekt gaan worden. We geven elkaar en de andere bands de nodige ruimte. Toen we met the Usual Suspects nog een 50-tal optredens per jaar speelden, pakten we soms gewoon een van onze andere bands mee op tour. Dus het kan ook een positieve impact hebben op de andere bands.

Het is natuurlijk een vraag die pijnlijk kan zijn, maar ik riskeer het toch maar. Hoe relevant is alternatieve muziek eigenlijk nog? De boodschap is duidelijk, maar zijn er genoeg mensen die nog luisteren?
Hans: Enkele jaren terug vertelde iemand me hoe de eerste cd van The Usual Suspects zijn leven beïnvloed had. Dat was een groter compliment dan al die mensen die na de show komen zeggen hoe goed we gespeeld hebben. Zelfs al luistert er maar een iemand naar wat we te vertellen hebben, we blijven er even hard voor gaan. Iedere ziel die we van het rechte pad helpen afdwalen is er eentje gewonnen. Dus ja, alternatieve muziek is nog relevant. Heeft alternatieve muziek de wereld veranderd? Een heel klein beetje. Ik heb een hele periode naar jaren tachtig anarchopunkbands geluisterd die toen al lang niet meer speelden, en toch hebben die mij positief beïnvloed. Het is niet omdat er nu niemand luistert dat er in de toekomst niemand luistert. En zolang Trump de rode knop niet indrukt, is alles nog mogelijk. Zelfs dat een zootje ongeregeld uit Leuven voldoende mensen beïnvloed om het kapitalisme voorgoed te begraven.
Anton: Het is een vraag die me heel hard bezighoudt. Na een tijd moet je jezelf in vraag stellen. De eerste vraag voor alle bands die zich alternatief noemen, lijkt me: alternatief voor wat? Sommigen willen gewoon een populaire band worden en doen daarvoor dezelfde knievallen als iedereen, maar wat hen onderscheidt, is dat het verhoopte succes beperkt blijft. Dat is alvast niet mijn ding. Bands als Crass en de vroege Conflict hebben op mij en veel mensen die ik ken een invloed gehad die nu nog hun leven bepaalt. We kregen inderdaad met vorige bands weleens te horen dat mensen onze ideeën ook verder in de praktijk gingen brengen. Sommige van die mensen hebben helaas momenteel een terrorismeproces aan hun been voor anarchistische activiteiten. Wie meer wil weten, kan ons hierover contacteren, wat solidariteit is nooit verspild. Een 15-tal jaren terug kregen The Usual Suspects het compliment van Blood & Honour dat we “teveel volk naar de linkse scène lokten”. Dus ja, een band kan wel wat losweken. Belangrijk voor mij is dat dit niet louter wat woorden zijn, maar dat de inhoud geworteld is in de realiteit. Wat we doen past in een cultuur van verzet die inhoudt dat er een veelheid aan tacktieken zijn om eenzelfde doel te bereiken. Het (terug) aanvaardbaar maken van directe actie is een steunpilaar voor een beweging die ergens anders naartoe wil dan de duistere nieuwe middeleeuwen.

Jullie spelen in november op het Breaking Barriers festival in Het Depot. Kennen jullie eigenlijk de andere bands op de affiche? Beschouwen jullie hen als voorbeelden, als medestanders of gewoon als bands die toevallig ook die avond zullen spelen?
Hans: Uiteraard. Al kennen we ze niet persoonlijk. Behalve Kiss The Anus of a Black Cat. Stef speelde vroeger in Counter Attack, één van de beste, zo niet de beste Belgische punkband ooit. Daar zijn we vroeger veel naar gaan kijken en we hebben vaak het podium gedeeld in binnen en buitenland. Toen ze ermee stopten, zijn we naar de eerste optredens van Kiss The Anus Of A Black Cat gaan kijken. Toen klonken ze nog niet zo new wave als nu. We hebben Stef en co toen ook direct naar Leuven gehaald om in het legendarische Villa Squattus Dei te spelen. Dus ik kijk er heel hard naar uit om hen nog eens terug te zien.

Het Breaking Barriers festival is voor jullie in zekere zin een thuismatch. In welke mate voelen jullie nog een band met de alternatieve scene in Leuven?
Hans: We zijn geboren en getogen in Leuven en we wonen allemaal rond het Leuvense, dus die band zal er wel blijven. De alternatieve scene in Leuven zit – zoals bijna overal in Europa – een beetje in een dipje. Dus, Donder, Hel & Hagel!!!

MALCOLM NIX

Facebook

Blogspot

Breaking Barriers