Projectomschrijving

BLEIB MODERN – Antagonism (Manic Depression Records)

Duitsers en de jaren 80, ze blijven onafscheidelijk. In onze contreien is Bleib Modern vooral bekend omdat ze regelmatig met onze Belgische post-punktrots (Whispering Sonsdus) in het buitenland op de hort gingen. Dat is meteen een goed teken, want we hebben  inderdaad te maken met post-punk van de betere (hedendaagse) soort en niet weer zo’n bandje die denkt dat het volstaat om de riffs van Joy Division na te spelen.
Geen Duitsers met overwicht die denken dat het muzikale festijn is gestopt in 1986, wel een frisse wind, hoewel Gray Dawn een wat vreemde combinatieis  van de dreampop van And Also The Trees en de goth van Bauhaus.
Donkere zielen dus, en hoewel de gitaren in Self-Loathing een sneller ritme krijgen, horen we alweer de zwaarmoedigheid in de teksten. “I want to die”zingt Philipp in Solace. Muziek die geschikt is om aan een touw te bengelen, en toch klinkt het bij Bleib Modern nooit echt pathetisch. Eerder een sublieme klaagmuur die is opgebouwd rond melodische wavegitaartjes en imponerend zangwerk, hoewel deze schijf de nodige draaibeurten nodig heeft vooraleer je dat beseft. Zo is een song als Nothing op het eerste gehoor een zoveelste postpunkniemendalletje, maar beetje per beetje komt de troosteloze schoonheid ervan naar boven.
Bleib Modern klinkt ook rauw, waarschijnlijk zelfs te rauw voor de doorsnee Editors-fan, want voor Jan Modaal zijn ze zonder meer te doordrammend. De ongekuiste postpunk die hier gebracht wordt strookt met wat Bleib Modern op het podium uitsteekt, en dat siert hun.
Wie het Duitse viertal al eens aan het werk zag (dat kan je bijv. op 19 mei in de Kinky Star doen) weet waarover we het hebben en het is net dat dat wordt gebracht op Antagonism, hun derde cd die op het gerenomeerde Manic Depression is uitgebracht.

 

ENGLISH VERSION

Germans and the 80’s, they remain inseparable. In Belgium, Bleib Modern is kind of famous because they regularly toured with our fave Belgian post punk band (Whispering Sons). That’s a good sign, because this is post-punk of the better (contemporary) kind and not just another band that thinks it’s enough to repeat some Joy Division’s riffs.
So not fat Germans who think that music ended in 1986, but post-punk with a fresh touch, although Gray Dawn is a strange combination of of And Also The Trees and Bauhaus-goth.
Dark souls, and although the guitars in Self-Loathing have a faster rhythm, we hear despair in the lyrics. “I want to die” sings Philipp in Solace. Music that could get you on a rope, but Bleib Modern never sounds pathetic. Rather a sublime lament wall that is built of melodic wave guitars and impressive vocals, although this disk needs some spins before you realize that. For example Nothing that slowly shows its beauty.
Bleib Modern also sounds raw, and probably too rough for the average Editors fan. Antagonism captures what Bleib Modern delivers on stage, and that is what makes it so good, so catch their third cd that is released on the renowned Manic Depression-label.

DIDIER BECU

Facebook

Bandcamp

Manic Depression