Projectomschrijving

Er zijn verschillende redenen waarom Melkrock een festival naar ons hart is. Het is er uiterst gezellig, goedkoop, en het is vooral een festival dat zich zo goed als volledig focust op de Belgische scène in al zijn genres. Dit jaar is iets specialer. Niet alleen omdat J. Bernardt, André Brasseur of Briqueville (over combinaties gesproken!) op de affiche staan, maar ook omdat Melkrock dit jaar twintig jaar bestaat! We spraken met één van de bezielers Bram Moony over Melkrock dat dit jaar doorgaat op zondag 13 augustus. In Tielt natuurlijk!

Dag Bram, voor mensen die het niet zouden weten, wat stelt Melkrock voor?
Melkrock is een independent openluchtfestival in Tielt (West-Vlaanderen). Melkrock vindt altijd plaats op een zondag in augustus, tussen het weekend van Dranouter en het weekend van Pukkelpop. De locatie van dienst is recreatiedomein Watewy, een zeer dankbare, feeërieke omgeving voor een festival. Vzw Heelal is de organisator van Melkrock. Het idee om te starten met Melkrock is in ’98 ontstaan in De Melkweg, onder impuls van Stefaan Lambert, de toenmalige uitbater van het café in Tielt. De organiserende vzw die sinds ’99 achter Melkrock zit, zocht het qua naam dan ook in de ruimte: vandaar vzw Heelal. Melkrock heeft niets met het drankje te maken maar alles met een intergalactische link met de kosmos. (lacht) Space is the place, nietwaar.

Dit jaar blazen jullie twintig kaarsjes uit. Ik vraag niet om het mooiste moment, wel de mooiste momenten…
De enkele keren dat we een buitenlandse acts hebben geplaatst was dat telkens een schot in de roos. Als headliners hadden we bijvoorbeeld Bjorn Berge (2009) en Zion Train (2012). Verder focussen we vooral op Belgische groepen. Zo was Compact Disk Dummies een meer dan geslaagde slotact in 2015. Met Protection Patrol Pinkerton hebben we doorheen de jaren een mooie band opgebouwd. De groep won de publieksprijs van onze Melkrock Rally en mocht vervolgens Melkrock 2011 openen. In het voorjaar van 2013 hebben we een uitverkocht release concert van Protection Patrol Pinkerton georganiseerd waarna het terrein bomvol stond voor de thuismatch van Protection Patrol Pinkerton op Melkrock 2013. De groep stond toen zelfs een spot hoger op de affiche dan Oscar And The Wolf dat nog geen jaar na de passage op Melkrock als een raket omhoog schoot. We zijn er graag vroeg bij. Admiral Freebee (2001), Goose (2002), Milow (2006), Intergalactic Lovers (2010), SX (2011) hebben we in het verleden voor een prikje kunnen boeken.

De concurrentie is moordend, ieder weekend zijn er massa’s festivals, en toch lijkt Melkrock zich perfect te profileren door zich op de Belgische scène te focussen. Een bewuste keuze?
Ergens wel. Er zijn heel veel kwalitatieve Belgische bands. Die groepen willen we dan ook steunen. Ook als die groepen niet aan bod komen in de traditionele media. Wijlen Luc De Vos zei het ooit treffend toen hij aanwezig was op Melkrock 2013: jullie programmeren groepen die niet op de radio gedraaid worden. Sommige bands die we plaatsen, staan weliswaar in De Afrekening maar we willen ook verder kijken dan bands met airplay. De muzikale waaier breed houden en aankloppen bij verschillende boekers houdt het geheel ook spannend en gevarieerd. De affiche van Melkrock is altijd een optelsom van gevestigde waarden, sterke live acts, nichegroepen en ontdekkingen. Melkrock is een familiefestival maar we zullen nooit geheel mainstream zijn. Onder de radar zit er te veel interessante muziek. Het zou zonde zijn om die groepen geen podiumplaats te geven.

We kunnen wel zeggen dat jij een ervaren rot bent, je schreef 15 jaar voor RifRaf en je bent redacteur bij Poppunt Magazine, daarom lijkt me dit een geschikte vraag voor je: is de Belgische muziekscène vandaag levendiger dan ooit, want zo lijkt het toch…
De drempel om een plaat uit te brengen, is veel kleiner dan vroeger. Er zijn veel meer middelen om op een budgetvriendelijke manier muziek te maken en op te nemen. De verkoop van cd’s is gedaald maar anderzijds verschijnen er wel meer releases dan vroeger. Het is goed dat er veel gaande is in de underground. Verandering komt nooit vanuit de mainstream maar altijd van onderuit. De kans om het echt te maken in de muziek is wel nog altijd niet zo heel groot. Het piramide-model is er nog steeds. Er is een brede basis van talentvolle groepen maar de toplaag van bands die helemaal doorbreken is nog altijd dun. Maar de Belgische muziekscène is absoluut levendig en boeiend. De scene in Nederland vind ik, Moss en Kim Janssen even buiten beschouwing gelaten, algemeen gesproken wat vlakker. Terwijl: wij hebben Amenra, Raketkanon, Gruppo di Pawlowski, Hypochristmutreefuzz, Cocaine Piss, It It Anita… België herbergt surrealistische en eigenzinnige bands.

Is het zo dat Belgische muziek populairder is dan ooit? Nog nooit waren er zo veel Belgische acts op festivals, zo kleurde Cactus dit jaar ongelooflijk Belgisch en speelden de binnenlandse bands de buitenlandse naar huis… Hoe verklaar je dat er zo veel Belgische acts op grote festivals staan?
Belgische acts als dEUS, Balthazar, Arsenal, Selah Sue, Warhaus, Het Zesde Metaal, … zijn los van de muzikale kwaliteit ook ticket sellers. En festivals houden van goede groepen die bovendien ook nog eens veel tickets verkopen.

Samen met Yves Vaes ben jij ook betrokken bij Waste My Records, het label van Bed Rugs, DAAU en Faces On Tv. Soms heb ik de indruk dat vandaag alles snel moet en bands nauwelijks tijd hebben om te groeien. Is dat een juiste inschatting?
Vooral in de rock- en indie-sector bestaat het risico dat bands het snoepje van de dag zijn en daarna wegdeemsteren ten voordele van andere jonge helden. Airplay (als die er al is) heeft soms een vluchtig karakter en de attention span van het publiek is sowieso korter dan voorheen: “dat hebben we al eens gehoord, tijd voor iets anders, die gedachte”. De tijdsgeest is nu ook sterk gericht op dj’s en producers. Een body of work opbouwen is voor veel bands geen evidente zaak. Toch zie ik bij WasteMyRecords dat acts als Eriksson Delcroix, King Dalton, Bed Rugs e.a. de kans krijgen om aan een oeuvre te werken. ’t is soms hard labeur en de gages zijn veel lager dan die van popgroepen als Bazart en Oscar And The Wolf maar er zijn nog altijd podiumkansen voor vintage groepen die het niet zozeer van de radio moeten hebben.

Melkrock lijkt me ook een festival zonder muzikale grenzen. Zo hadden we vorig jaar Ertebrekers naast Cocaine Piss, en dit jaar zet je André Brasseur op dezelfde affiche met Briqueville. Is Melkrock een festival dat muzikale grenzen wil doorbreken?
We willen altijd zo breed mogelijk programmeren. Omdat we van vele muziekjes houden en omdat Melkrock geen festival is dat zich op één genre wil vastpinnen. In de verschillende muzikale niches zijn er interessante bands te vinden. We hebben enkele publiekslokkers nodig die een belletje doen rinkelen bij de (lokale) media en het grote publiek maar voor de trouwe bezoekers en de pure muziekliefhebber programmeren we ook graag ontdekkingen. Een beetje edge is altijd welkom.

In feite, hoe wordt de affiche samengesteld, ik kan me niet inbeelden dat persoonlijke smaak hier niet meespeelt.
Programmeren is altijd een wisselwerking van vraag en aanbod. Boekers stellen ons groepen voor of we polsen of een band beschikbaar is. Plots was er bijvoorbeeld het voorstel van Live Nation om J. Bernardt te plaatsen. Na overleg binnen de vzw zijn we daar op ingegaan. Voor De Mens hebben we zelf eerst gepolst bij de boeker. We houden rekening met een publiek. Enkele bekende namen zijn nodig. Maar we programmeren uiteindelijk geen bands tegen onze zin. Op dat vlak is de affiche van Melkrock persoonlijk.

En dan is er de balans tussen bekende acts en bands die het nog helemaal moeten maken. Zo is er dit jaar De Mens, maar ook bijv. de psychedelica van Grotto. Ik veronderstel dat jij overstelpt wordt door aanbiedingen van kleinere bands die op zo’n festival willen staan. Hoe ga jij hier te werk?
Het is zo goed als onmogelijk om alle bands die op zoek zijn naar een podiumplek van een antwoord te voorzien. De vraag is veel groter dan de beschikbare plaatsen.
De Melkrock Rally fungeert als een soort filter. Via vi.be selecteren we eerst acht deelnemende bands. De winnaar van de publieksprijs mag Melkrock openen. Dit jaar is dat Loomstate. Voor de andere spots op het hoofd- en zijpodium verkiezen we bands die een officiële release hebben uitgebracht en al iets meer kilometers op de teller hebben staan. Wat Grotto betreft: de andere leden van de vzw brengen ook groepen aan. Zo tipte Thomas (tevens actief als beroepskracht in JH Jakkedoe in Desselgem) Grotto, een band die al 30.000 keer werd beluisterd via YouTube. Hun debuutplaat klinkt echt straf en verdient zeker ook een plaats in onze zijtent. Hopelijk kan de groep doorgroeien in het circuit.

Op de koop toe is er de Melkrock-Rally. Kun je daar iets meer over vertellen?
Voor veel bands die deelnemen aan de Melkrock Rally is het één van hun eerste live-ervaringen. We hechten er belang aan om die groepen in de best mogelijke omstandigheden te laten optreden. We zorgen voor productionele omstandigheden (geluid, licht, monitors) die goed aanvoelen. De Melkrock Rally is naast een visitekaartje ook altijd een aangename aanloop naar Melkrock zelf. Met een toffe bende als vzw Heelal een evenement op poten zetten, is sowieso altijd een fijne belevenis. Ook de Melkrock Rally was dit jaar aan een jubileum toe. Mickey Doyle was de winnaar van de juryprijs van de tiende Melkrock Rally en won recent ook het concours Jonge Wolven Gent. Altijd mooi meegenomen als een Melkrock Rally-act ook elders opvalt.

Een ander belangrijk aspect is de familiale sfeer, Melkrock lijkt wel de gezinsuitstap voor de alternatieve muziekliefhebber, niet?
Melkrock is gezinsvriendelijk en toegankelijk en anderzijds heeft de affiche ook altijd een te ontdekken, weerbarstig kantje. Die twee pijlers komen samen: vorig jaar zag je Cocaine Piss gekke dingen doen op de springkastelen in onze speelstraat. Dat typeert Melkrock, denk ik.
De Mens, J. Bernardt, Roméo Elvis en André Brasseurs zijn dit jaar de bekende namen van dienst maar ik ben ook blij dat we Dans Dans, Briqueville, Tiny Legs Tim, Dieter Von Deurne & The Politics en Too Tangled mogen verwelkomen. Herkenbaarheid en een eigenzinnig randje. Best of both worlds. En Luc Dufourmont (ID!OTS, Roste Luc uit Bevergem) is de geknipte persoon om het geheel te presenteren.

Een smerig vraagje, maar naar welke act kijk jij het meest uit dit jaar?
Ik zie de affiche als één geheel. De variatie, de flow en de opbouw van zacht naar hard kloppen. Maar als ik echt moet kiezen: André Brasseur hoeft niets meer te bewijzen maar het speelplezier druipt van zijn gezicht. Vorig jaar op Pukkelpop, in 2017 op Melkrock: dat stemt ons tevreden. Verder zeer benieuwd naar de performance van Grotto in de zijtent.

Nog zo’n vraagje, welke act zou jij absoluut nemen voor Melkrock mocht budget geen rol spelen?
Balthazar en dEUS, uiteraard. Onhaalbaar maar zonder erg. Het is net fijn om met een beperkt budget toch een boeiend programma samen te stellen dat muzikaal snor zit. Het is niet onze rol om groter te willen zijn dan haalbaar. Kansen geven aan bands in een vroeg stadium van hun carrière is ook cool.

Zeg ons ten slotte waarom mensen dit jaar Melkrock niet mogen missen!
Twee decennia Melkrock: een feestje met vele goede muziekjes. Little Woodstock op een feeëriek terrein.

Foto’s Bram Moony: Koen Bauters

DIDIER BECU

Facebookevenement

Website